Lüleburgazspor'da 50.yıl coşkusu

  

  

    50 yıl önce iki ezeli rakibin Yeşilovaspor ve Adaletspor'un birleşmesi ve Yeşilova'nın yeşili, Adalet'in kırmızısyla oluşan bir Lüleburgaz'da yarım asır olmanın dayanılmaz sevincini kutluyoruz.

    Daha önceleri babam beni omuzlarında yada bisikletinin ön tarafına yaptırdığı tahta koltuğa oturtup maçlara götürürdü ama Lüleburgazspor ile ilk gönül bağım 14 Mayıs 1995 tarihinde o zaman ki ismiyle Lüleburgaz Şehir Stadı’nda Keşanspor maçıydı. Sahaya yeşil kırmızı sis bombası altında çıktı Sabrili, Zekili, Vahitli, Kral Tanerli kadro…

    

    Hafıza tazelemesi için TFF sitesinden de yardım aldım biz o maça kadar ligi Eyüpspor’un ardından ikinci sıradaydık. Yensek dahi Eyüpspor’un Tepecik maçında galip gelmemesi gerekiyordu. Biz golleri attık Eyüpspor maçından haber bekliyoruz. Tabi yıl 1995 cep telefonu yeni yeni piyasaya çıkmış herkeste yok, Kapalıdayız arka taraflardan bir ses ; “Eyüüpp Maağluup”

    

    Stad tam bir bayram havası şampiyonluk coşkusu önümde benim yaşlarımda bir çocuk yeşil kırmızı bayrak sallıyor. Biz bir yandan maçı izliyoruz bir yandan da Eyüp maçından gelecek sonucu bekliyorduk. Maçın sonlarına doğru herkes o yana doğru bakıyor ve bir ses daha ; “Eyüpp attı beraberee”Bu sonuçla yine şampiyon bizdik o anda maç bitmiyor uzadıkça uzuyor sonradan öğrendiğimizde Tepecik-Eyüp maçında kavgalar çıkıyor maç uzadıkça uzuyormuş. Belli bir süre statta kaldık ama ne kadar bilmiyorum.

    

    Ve beklene sonuç geldi Eyüp maçı bitmişti Şampiyonduk!! Stad karnaval yeri olmuştu, Çarşı sokak her yerde herkes şampiyonluğu kutluyordu.Ben bu maçtan sonra Lüleburgazspor benim hayatımın bir yerinde hep oldu. 103 gol yediğimiz sene tribündeydim 6-7-8 leri gördüm, Tekidağ'a yenildik küme düştük onu gördüm, Balıkesirspor’a yenilip finalde 3.ligden döndüğümüzü gördüm, 1 sene sonra finallerde bu sefer Muşspor’u yenip 3.lige çıktığımızı gördüm 2009’da 3.lige terfi maçlarında Play-off grubunda Göztepe ile oynadığımızı gördüm, 2011 yılında Ankara’da finalde Ünyespor’a yenildiğimizi gördüm.

    

     Benden öncesi Beşiktaş ve Fenerbahçe’yi aynı sene de aynı turnuvada elediğini görmüş, Yunanistan’da ilk Türk takımın gece maçında oynayan veya izleyenler var.

    Yıl 2012 biz bu takımı gittik Babaeski’de Kırklareli’nde destekledik. Küme düştü yine destekledik, İstasyonda oynayacaksınız dediler yine gittik destekledik, 2015yılında  Pınarhisar, Pehlivanköy, Evrensekiz, Mandıra, Vize hatta Demirköy’e kadar gittik. Kırklareli’nde futbolcumuza taşlı sopalı saldırdıklarında biz ordaydık.Namağlup şampiyon olduk meşalelerle, pankartlarla ordaydık

     

    Yani işin özü  1967 yılında kurulan bu kadar başarısı olan bir kulübü, Lüleburgaz’ın güzel mahallesinin güzel takımı oluyor.. Hemde bu kulüp 50.yılını kutlayacakken.

     Ne diyelim Başkanlar anlaşmış takımlar oluşmuş bize bir şey demek düşmez.

     

     Benim babamdan dedemden gördüğüm Lüleburgazspor; 1967 yılında kurulan Lüleburgazspor’dur. İsminde 1967 olan değildir.

     

     Saygılarımla

Geliyoruz..!

Rakip Bursa Nilüferspor

Belki şu 3-4 senelik 3.lig serüvenimizin (playoff dahil) en önemli maçı 3 puanın bizi şampiyonluk yolunu açabileceği 1 puanın ise playoff için bir kilometre taşı alacağı maç.

Önümüzde final gibi 4 tane maç var ikisi deplasman 2si kendi sahamızda -lafın gelişi-

Bu maçtan sonra hiçbir iddiası olmayan Diyarbakır Kayapınar Bld. ve deplasmanda ligden düşmesi kesinleşen Malatyaspor. Bu üç maçtan alınacak 9 puan diğer takımların kendi aralarında yapacağı maçlara göre bizi liderliğe götürebilir. Belki de son maçımız olan ve herkesin sabırsızlıkla beklediği Bayrampaşa maçı şampiyonluk turu atılan maç olur kim bilir?

Yarın kısmetse takımımızı desteklemeye Bursa'ya gidiyoruz. 3 puanı alıp dönmekten başka bir ihtimali düşünmek istemiyoruz.

Son bir kaç not

1- Biz bu takımı karşılıksız seviyoruz bu takımdan hiçbir menfaat sağlamıyoruz sağlayanların da yanında değiliz.

2- Kimse bu arma aşkını para aşkıyla karıştırmasın biz armanın peşindeyiz paranın değil.

3- Bu hayatın anlamı YEŞİL - KIRMIZI

Lüleburgazspor

Gökyüzü deryasından bir yıldız seçmekle başlar her şey.
Küçüksündür. Gökyüzündeki en parlak yıldızı seçersin kendine, onu sahiplenirsin. Biraz büyüdüğünde değişir düşüncen. Sahip olamayacaklarının farkına varırsın ve kendine o kadar parlak olmayan ama sonuna kadar benimseyebileceğin bir yıldız seçersin.
İşte böyle başlar şehrinin takımına aşık olmak.

Topa ilk dokunuşundan itibaren etrafındaki faktörler çok büyük etkendir bir takımı tutmana. Bu yüzdendir ki İstanbul takımlarına aşık olur çocuklar. Klasik Türk insanı düşüncesidir, "güce tapmak".. Futbolcularının isimlerini ezberlersin. Penaltı kullanacakken o aşık olduğun ama hiç bir zaman gerçekten sahibi olamayacağın takımın penaltıcısının adını haykırırsın. Kaledeyken kalecisinin adını haykırırsın.

İlk okulda beden eğitimi dersinde maç yaparken bile o İstanbul takımları vardır. Ayrılan grupların birinde Galatasaraylılar diğerinde Fenerbahçeliler kümelenir. Bunu bile o ayrıma göre yaparsın. Yani o takımlar gerçekten seninmiş gibi terinin son damlasını bile onlar için akıtırsın.

Yavaş yavaş büyür insan.
Kimileri gerçekten sahip olmak ister.
Mesafeler engel teşkil etmiyordur onun için. Koyulur yola..
Kimileri ise o parlak yıldızdan vazgeçer. O kadar parlak olmayan ama  dibine kadar sahip olabileceği bir yıldıza aşık olur en baştan.
Belki binlerce kişinin hep beraber katıldığı tezahüratlara katılamaz ama 30 kişiyle gidilen bir deplasmanın gururunu yaşar.
Anlarsın ki bir takıma aşık olabilmek için başarılarını görmek gerekmez. Bir çok kişi içi başarı kıstastır ama yine de gerekmez. Sen tribündeyken o başarılara şahit olmak da güzel. Öyle ki; hayalini kurmak da güzel.

Hem sen tutmazsan kim tutacak yaşadığın şehrin takımını ? Elin İstanbullusu gelip Lüleburgazspor'u destekleyecek değil ya..